Zonder dat ik zelf wist waar ik aan zou gaan beginnen had ik me ingeschreven voor een bergloop. En wel de Stelvio Halve Marathon. De volgende dag realiseerde ik me eigenlijk pas waar ik aan begonnen was en heb toch maar even een Rotterdamse Ultraloopster gemaild of het wel met tijden mogelijk is om zo iets te gaan doen. Ik had mijn eerste marathon in 2 uur en 5 minuten uitgelopen en dit zou mijn tweede worden. Volgens Martine (zie hier haar blog) zou het wel kunnen maar moest ik wel op zo een 3 uur gaan rekenen voordat ik boven zou zijn. Zo 5 weken voor deze loop had ik dus nog wat te doen. Trainen, trainen en trainen. Ik heb die weken in training de ski berg in Berschenhoek tot op mijn duimpjes leren kennen en ook de Erasmusbrug is inmiddels geen onbekende van me geworden. Hoewel het daar niet echt fijn lopen is met al die uitlaatgassen van de auto's. Naast deze korte trainingen (zo een 45 miuten) moest ook nog een paar lange lopen doen en dat hield voor mij in dat ik de trein naar Gouda nam om vervolgens terug naar Rotterdam te rennen. Deze afstand was 30 km en heb ik tot mijn verbazing vrij goed kunnen afleggen. Ik ben er klaar voor.
Kom maar op Passa Dello Stelvio!
Het mooie van het evenement is dat het voor de eerste keer was georganiseerd en er maar 43 lopers meededen wat een erg prettige sfeer met zich mee bracht. Vreemd is dan wel dat ik met nr. 51 liep, maar goed dat even terzijde. Het parkoer startte in Bormio op 1225 meter en we gaan eindigen op 2758 meter op de top van de berg met tezamen zo een 34 haarspelt bochten erin met gemiddeld 10 procent stijging. Een hele klus en erg erg spannend.
Vanaf de start was het eerst een kilometer lang zoeken naar mijn juiste loopsnelheid. Je wil niet te snel starten omdat je dan halverwege jezelf tegenkomt. Ik lag direct achter in het veld en had dit ook niet anders verwacht. Rustig jongen je hebt er nog 20 te gaan. De eerste 5 km gingen me goed af en ik zag het wel zitten. 5 km later bij de tien aangekomen en al heel wat hoogte meters op de teller te hebben staan verliep het nog goed. Niet te moe, geen pijntjes, gewoon lekker doorsukkelen. Van echt hardlopen was niet te spreken om dat het tempo onder de 10 km per uur ligt.
Nog 5 km later was het 15 km punt inzicht en begon de vermoeidheid in te treden. Hier konden we lekker van het banaantje genieten om je klaar te maken voor de laatste 6. Zo gezegd zo gedaan zou je denken maar dat bleek niet het geval. Bij de 18 km was de koek op. Niet buiten adem of een raasend hart maar de benen wouden niet meer. Een hele rare gewaarwording als je dat nog nooit hebt meegemaakt. Is dit nu verzuring? ik weet het niet, maar vanaf de 18 km werden het stukken lopen met stukjes rennen ertussendoor. Ik laat me niet kisten en blijf gaan en kom uiteindelijk over de finish met een eindtijd van 2 uur 50 minuten en 46 seconden. Dik onder de 3 uur waar ik wel stiekem een beetje voor ging en als 32ste geeindigd.
Ik heb heel de race geen dipje gehad en kon blijven lachen en heb echt enorm genoten. Wat een ervaring en wat een veldslag om boven te komen.
Hier nog een paar foto'sHier nog een kleine video samenvatting.
