Joggen

8,8 km in Amersfoort
Het was de dag waar mijn Renmaat en ik al een tijd naar uitkeken en waar we erg benieuwd naar waren hoe deze loop in Amersfoort zou zijn. Het ging hier om de Amersfoortse Bergcross 2009. Gelukkig voor ons hoefden wij pas op 13:30 te beginnen en dat geeft wat rust in de morgen om je mentaal voor te kunnen bereiden. Hehe, hoor mij nou... mentaal voorbreiden? KoeKoe, alsof ik een Pro renner ben die een sublieme top prestatie gaat leveren. Nou in zekere zin is dat wel zo. Niet het Top atleet gedeelte maar een behoorlijke ren in een heuvelachtig gebied is wat ik nog niet eerder had gedaan. Voor mij was het ditmaal Carpoolen met mijn Trimloop maat uit Brabant.
Heerlijk om eens niet te hoeven opletten.

Wij waren tijdig aanwezig en konden nog een koffie nemen en de sfeer opnemen van dit evenement wat erg goed aanvoelde met al die vrolijke mensen. Nog even warm lopen en bij de start wachten totdat wij mochten gaan huppelen..uhh ik bedoel natuurlijk rennen. Zoals gebruikelijk en ik niet anders gewent was van mijn Collega renmaat Zoefde hij er meteen weer vandoor en liet mij weer meters achter zich. Damn it, daar gaat hij weer dacht ik 'weer' bij mezelf.
Puh, geen probleem ik loop het gat wel weer dicht hoor, ook al duurt dat dan een kleine 8 km.

Het traject wat was uitgezet lag op een heuvelrug en liep dwars door het bos heen. Vanaf de start was het vooral zig zag over het bospad naar beneden en zag ik de bui al hangen. Want wie naar beneden gaat moet ook weer omhoog.... Zo halvewege de eerste ronde ging het dan idd weer omhoog met lange slingers en dat was wel even doorbijten. Er waren verschillende afstanden die je kon lopen. Een rondje was 2,2 km en na elk rondje kon je stoppen. Wij hadden besloten dat we voor de volle 8,8 zouden gaan, maar mijn lichaam dacht daar iedere keer weer anders over als we langs de start/finish kwamen rennen.

Oke, nu kap ik ermee en stop hier!, Dacht ik bij de 4,4 en later bij de 6,6 dacht ik het weer, maar 60 meter verderop zag ik mijn maat stug doorlopen en dan kan je natuurlijk niet stoppen. Ploeteren is het en hardwerken, naar adem snakken en de ene been voor de andere zetten. Iedereen heeft het zwaar en dat weet ik ook maar als je anderen ziet lopen lijkt het ze een stuk makkelijker af te gaan. Zeker als je in de laatste ronde al weer ingehaald wordt door lopers die twee keer zosnel lopen als jezelf. De laatste ronde ging in en ik was lekker op dreef en had het diepte punt van mijn mentale breakdown overwonnen(oke oke beetje overdreven maar dat maakt het wel wat spannender) Het ging weer lekker en zag dat ik weer inliep op mijn Maat en had het idee dat hij een stuk langzamer was gaan rennen. Zal wel de vermoeitheid zijn en ik liep hem voorbij op het laatste stuk opweg naar de Finish. Mijn tijd was 48:59 wat opzich niet slecht is voor mijn doen en in zo een gebied. Over de Finish hoorde ik waarom ik hem inhaalde en gelukkig heeft hij zich ingehouden want een lelijke blessure overhouden omdat je te koppig bent om naar je lichaam te luisteren is niet leuk. Het was een leuk parkoers en wie weet wel de moeite om volgend jaar nog een keer te lopen. O ja, na afloop kregen we een koffiemok met Altis er op. Dat is dan de Atletiek vereniging die het verzorgde.